X
تبلیغات
روانشناسي براي همه

روانشناسي براي همه

مشاوره رايگان روانشناسي- 09134121828

روانكاوي

Psychoanalysis
Thomas Ventura
April 8, 2002

 
Psychoanalysis is probably the most widely recognized theory in psychology, having been integrated into our culture through novels, poetry, drama, and film criticism. Terms such as unconscious, repressed, ego and denial are used in everyday conversation to describe mental states and reasons for human behavior. However, psychoanalysis remains a difficult field to define. Author Joseph Schwartz suggests that it can be defined by three boundaries~ a boundary with literature, a boundary with psychiatry, and a third with academic psychology.
 
Literature and psychoanalysis share a concern with the human subject, in that they both deal with the complexities and contradictions of human actions, and emotional life (Schwartz 1999). Literature, however, is often a medium for describing or symbolizing human interactions, whereas psychoanalysis tries to understand it. Psychoanalysis does have many literary references, such as the Oedipus complex, but the origins do not lie with literature. Historically psychoanalysis is considered a Western science as a systematic attempt to understand our experience of our own personal inner world (Schwartz 1999).
 
Psychoanalysis and psychiatry are similar in that they both share the goal of finding effective treatment for human mental anguish. The foundation of psychiatry, however, lies with medicine and clinical research in finding ways to treat symptoms of illnesses such as hysteria. Psychoanalysis is more concerned with determining unconscious causes of mental illness, not only the symptoms. Freud believed that determining and discussing causes is an effective treatment of mental illness. Psychoanalysis sees mental illness as a result of human experience rather than biological errors of the brain and central nervous system.
 
Academic psychology is the third boundary that helps shape the character of psychoanalysis. Both are related to the sciences of the late nineteenth century: psychoanalysis as a development of neuroscience and psychology as a development of psychophysics, the study of human perception of the physical signals of sound and light (Schwartz 1999). But academic psychology deals more with physical science while psychoanalysis looks at the free association, as the raw data of human subjective experience (Schwartz 1999).
If we separate psychoanalysis from these boundaries we get a more precise understanding of it. Distinguishing psychoanalysis from its boundaries also puts its place among the sciences into perspective and allows for a more accurate view of what psychoanalysis is and the sciences and arts it facilitates. Psychoanalysis is truly a unique and original field deserving recognition from its similar yet very different sister fields.
 
The term "psychoanalysis" was first used by Freud in 1896, but he had been working on the theory for some time before that (Gay 1988). He was originally under the influence of Breuer and had shifted from hypnosis to the talking cure, and then gradually adopted Breuer's methods until by the mid-1890s the theory of psychoanalysis was born. For more than three decades Freud played with his new concept, refined psychoanalytic technique, revised his theories, influenced art history with his theory, and redefined the field of psychology with his intriguing new ideas. By the end of 1899 the principals of psychoanalysis were in place. Freud's The Interpretation of Dreams, published in 1899, was the first text explaining these principals, and Freud considered it essential to his work. Freud once said "The interpretation of dreams is the royal road to the knowledge of the unconscious in mental life" (Gay 1988).
 
Attacks on psychoanalysis seem an integral part of the history of psychoanalysis. From its birth at the turn of the century, psychoanalysis has inspired strong feelings. Negative reviews of the theory have been hostile, dismissing it due to the unverifiable nature of the analysis report and the emphasis on sexual causes of mental disorder (Webster 1995).
 
The premise of disputes between psychoanalysis and neighboring disciplines is that psychoanalysis lacks structure as a natural science. In other words, psychoanalysis is too subjective, in that it lacks proven fact and traditional method, and therefore should not be considered a science or a valid analysis. This accusation raises chaos in the Western world. We believe that we must be objective, that feelings are not to be trusted, and theory without substantial evidence is wrong. The rejection of psychoanalysis as a science has provoked 4 reactions of the Western society (Webster 1995). The first is to accept psychoanalysis as unscientific. The second is to accept the characterization of psychoanalysis as unscientific, but insist that psychoanalysis need not be scientific because it creates meanings in ways natural sciences are unable. A third is to insist that psychoanalysis is in fact a science with clinical evidence validating it as so. And a fourth reaction is to argue that the problem not lie with psychoanalysis but with a fraudulent concept of science and scientific success (Webster 1995).
 
I believe that science is a way of understanding, and as a way of understanding has only one competitor, which is religion. Psychoanalysis is a science because it is an attempt to understand human relations and behaviors. However, the terms and conditions in which psychoanalysis tries to understand the human experience are not traditionally scientific, which is why there is controversy over whether or not it is a science. People associate science with math, laboratory experiments and microscopes. When someone thinks of a scientist he or she pictures a person in a white lab coat looking thru a microscope. But this 'scientist' is only attempting to understand the specimen under the microscope. Just as a biologist attempts to understand the behavior of a virus, a psychotherapist attempts to understand his or her patient, just in a different way. Psychoanalysis is indeed a science in that it is an attempt to understand the world around us - the human world.
 
There are certain markers in the historical timeline of psychoanalysis. The first marker is the role of Sigmund Freud (Gay 1989). Antecedents of psychoanalysis associated with the name Sigmund Freud can easily be found earlier in the century in the medical profession, in the confessional practiced by the Catholic Church, in literature, and in ancient Greece (Gay 1989). But tracing these historical roots does not do justice to Freud's originality, just as seeing the roots of heavier than-air flight in the drawings of Leonardo da Vinci does not do justice to the achievement of the Wright brothers. There is a definite uniqueness to Freud's contribution to the creation of psychoanalysis. Psychoanalysis is a departure from, not an extension of, past human practices (Gay, 1989).
 
A second marker in the history of psychoanalysis is its roots in natural science. Psychoanalysis was an attempt to understand the nervous diseases of hysteria, phobias, obsessions and paranoia (Gay 1989). The origin of the approach to treating these conditions with psychoanalysis lies in the premise of nineteenth-century science. Freud came to the problems of mental health as a neuroscientist, but he approached traditional medical problems from the perspective of basic research: to learn and understand. Freud came to realize that the symptoms of nervous diseases were messages that could not be expressed in any other way.
 
A third marker is the invention of the analytic hour. When Freud initiated the practice of psychoanalysis based on concentrated listening to what people had to say about their lives, he created a method for the exploration of the human inner world and a theory for understanding what one might find there (Gay 1989). The analytic hour, a lasting contribution of psychoanalysis to human knowledge and practice, is repeated, concentrated, and extended listening sessions for the purpose of understanding the patient's life experience (Gay 1989).
 
The analytic hour is an instrument that reveals an unseen world. It was discovered that powerful, difficult thoughts and feelings were shown in hourly sessions repeated over long periods of time. The analytic relationship between the analyst and the patient came to be called the transference relationship. Freud once cautioned early analysts in a famous paper published in 1916 that, "it may seem so, but it is not you that your patient is in love with" (Gay 1989).
 
A fourth marker is the disputes, or as Gay called them, splits, that have accompanied the development of psychoanalysis. According to Gay, the human inner world, like the physical outer world, has a structure. Workers in the field have been attracted to different aspects of the structure of the inner world leading to the disputes between Freud, Carl Jung, and Alfred Alder in 1911-1913. Jung criticized Freud's neurotic inability to acknowledge religious and spiritual feelings. Alder argued that Freud's emphasis on sexuality was a product of Freud's own personal experience. What is important to the history of psychoanalysis is not so much what the disputes were about, but that they could not be contained within the field (Gay 1989). What these disputes demonstrate is that paradigm shifts do not occur easily, but are a result of great personal stresses, rivalries, and the divisive phenomenon of winners and losers, all set in particular historical circumstances which can act to either further or to inhibit the development of new understanding (Gay 1989).
 
A single dominant generalization connects the markers along the historical timeline of psychoanalysis. From the beginning psychoanalysis has been undergoing a paradigm shift. The basic conflicts in the human inner world do not lie with tensions caused by unsatisfied drives, but with difficulties in satisfying a fundamental human need for relationship (Gay 1989).
 
Psychoanalysis has taken a different appeal in the United States than it has in Europe. In Britain, France, Germany and Austria many early analysts were drawn to psychoanalysis from the disciplines of literature, philosophy, law, and natural science because of their interest in what was being discovered about the human psyche in the analytic hour (Schwartz 1999). In the United States, however, psychoanalysis developed as more of an extension of medical practices by doctors of psychiatry and neurology. In the US, medical training became a prerequisite for psychoanalytic training and psychoanalysis was to become a leading branch of psychiatric practice (Schwartz 1999). Psychoanalysis was adapted by a group of creative analysts to treat cases of the most serious mental distress, the psychoses, in large institutional settings, despite opposition from the Old World (Schwartz 1999).
 
In 1890, the State of New York passed the State Care Act, ordering the indigent mentally ill be removed from poor-houses to state hospitals where they could be treated rather than simply stored. The Act also established the New York State Pathological Institute, the first institution for psychiatric research in the US (Schwartz 1999). The State Care Act marked the beginning of the modern administrative phase of US psychiatry.
 
In 1893, the Association of Medical Superintendents of American Institutions for the Insane invited Weir Mitchell, famous for his rest cure for mental distress, to deliver its fiftieth anniversary address (Schwartz 1999). Mitchell's rest cure consisted of a program of strengthening the body until the physician was able to have an influence on the patient's emotional state. A milk diet, building slowly to more adequate food, absolute bed rest, to the extent that the patient was only allowed to sit up for a few minutes each day, massage, and slow exercise were the beginnings of his treatment. This led to a psychological therapy for a range of disorders including phobias, obsessive neurosis, anxiety disorders, schizophrenia and manic depressive psychosis. Beverley Tucker, a family friend and colleague of Mitchell recalled: "His patients told him everything as he dug into their psychogenic experiences and he patiently explained to them and suggested away their problems" (Schwartz 1999).
 
As psychoanalysis enters the twenty-first century there are certain tensions that dominate it. There is tension caused by conflicting points of view, a continuing tension about the place of psychoanalysis in science. There is a tension between psychoanalysis and psychiatry. And there is also the widespread tension between the importance of emotional life for human well-being and its denial in public life (Schwartz 1999).
 
Psychoanalysis has the potential to replace our fantasies about human relationships with a real understanding of human relational needs, as seen in the analytic hour. I believe that it is psychoanalysis that gives us the freedom to explore our inner conflicts about our relational needs, and affords us the space to resolve those conflicts. Psychoanalysis teaches us that human relationships are an integral part of our growth and development, that failure to satisfy these relational needs have lasting negative effects on our lives. The analytic hour I think is an irreplaceable tool for treatment of painful inner conflicts. Just as the insights of natural science were central to the creation of medicine and technology, the insights of psychoanalysis are crucial to emotional well-being and to humanity as a whole.

WORKS CITED
 
Gay, Peter. Freud: A Life/or Our Time. Ontario: Penguin Books Canada, 1988.
 
Gay, Peter. The Freud Reader. Ontario: Penguin Books Canada, 1989.
 
Schwartz, Joseph. Cassandra's Daughter. New York: Penguin Group, 1999.
 
Webster, Richard. Why Freud Was Wrong. New York: BasicBooks. 1995.

 

روانكاوي
توماس ونتورا
8 آوريل 2002
روانكاوي، شايد در بيشترين موارد، مهمترين تئوري شناخته شده در روانشناسي است كه در ميان فرهنگ ما از طريق داستانها، اشعار و نقد فيلم به هم آميخته شده است. اصطلاحاتي مانند ناهشيار، سركوب، خود و انكار در محاوره روزانه، براي توصيف حالات رواني و دلايل براي رفتار انسانها استفاده مي شوند. با اين وجود، روانكاوي، يك اصطلاح مشكل براي تعريف باقي مانده است. ژوزف شوارتز كه يك نويسنده است، پيشنهاد مي كند كه روانكاوي از طريق سه محدوده مي تواند تعريف شود: يك محدوده از طريق ادبيات، يك محدوده با روانپزشكي، و سومي، با روانشناسي آكادميك.
ادبيات و روانكاوي يك رابطه با موضوعات انساني را به اشتراك گذاشته اند. زيرا هر دوي آنها پيچيدگي و تناقض كنشهاي انسان و زندگي هيجاني را رسيدگي مي كنند (شوارتز 1999). با اين وجود، ادبيات اغلب واسطه اي براي توصيف و نمادينه سازي تعاملات انساني است درحالي كه روانكاوي براي شناخت تعاملات انساني كوشش مي كنند. روانكاوي، منابع هاي ادبي بسياري مانند عقدة اديپ دارد اما اين منابع با تكيه بر ادبيات نيست. در گذشته، روانكاوي به عنوان يك علم غربي مطرح شده است مانند تلاشي نظامدار براي فهميدن تجربه هايمان از جهان دروني شخصي خودمان (شوارتز 1999).
روانكاوي و روانپزشكي از اين جهت مشابه هستند كه هر دوي آنها در يافتن درمان موثر براي نگرانيهاي رواني انسان، هدف مشتركي دارند. مبناي روانپزشكي هنوز هم بر دارو و پژوهشهاي باليني در يافتن راههايي براي درمان نشانه هاي بيماري مانند هيستري تأكيد دارد. روانكاوي، بيشتر در ارتباط با تعيين علل ناهشيار بيماريهاي رواني و همچنين علائم مرضي است. فرويد اعتقاد داشت كه تعيين و بررسي علل، درماني موثر براي بيماريهاي رواني است. روانكاوي بيماريهاي رواني را توسط تجربة انسان و نه خطاهاي زيست شناختي مغز و سيستم اعصاب مركزي بررسي مي كنند.
روانشناسي آكادميك سومين محدوده اي است كه در شكل دهي خصوصيات روانكاوي ياري مي رساند. هر دوي آنها مربوط به علومي هستند كه اواخر قرن نوزدهم به وجود آمده اند: روانكاوي به مانند پيشرفت در علوم عصبي و روانشناسي، همچنين پيشرفت در روانسنجي _كه به بررسي ادراك انسان از علائم فيزيكي صوتي و نوري مي پردازد_ مي باشد (شوارتز 1999).
اما روانشناسي آكادميك بيشتر با علوم فيزيكي سروكار دارد. حال آنكه، روانكاوي، تداعي آزاد را به مانند داده هاي خام از تجربة ذهني انسان مي نگرد (شوارتز 1999).
اگر ما روانكاوي را از محدوده هاي ديگر جدا كنيم، هيچ دركي از محدوده هاي ديگر به دست نمي آوريم. روانكاوي از محدوده هاي ديگر مجزا شده است. همچنين جايگاه روانكاوي در زمرة علوم در ميان ديدگاهها تعيين شد و بررسي نقطه نظر صحيح از ماهيت روانكاوي در عرصة علم و هنر آسان شد. روانكاوي، به راستي رشته اي يكتا و اصيل است كه مستحق شناسايي از ميان رشته هاي مشابه، اما بسيار متفاوت ديگر است.
اصطلاح روانكاوي، اولين بار توسط فرويد در سال 1896 به كار رفت. اما او بر روي اين تئوري از زمانهاي پيش از آن كار مي كرده است (گي 1988). او در ابتدا تحت تأثير بروئر بود و از هيپنوتيزم به گفتار درماني تغيير روش داد و سپس به تدريج روش بروئر را پذيرفت تا اينكه در اواسط سال 1890 تئوري روانكاوي به وجود آمد. بيش از سه دهه، فرويد به ايده هاي جديد خويش مي پرداخت. فن پالايش روانكاوانه، تجديد نظري در تئوري او است. تاريخ هنري با تئوري او تحت تأثير قرار گرفت و رشتة روانشناسي با ايده هاي جديد سحر آميز او دوباره تعريف شد. در پايان سال 1899 اصول روانكاوي بنيان نهاده شد. فرويد كتاب تعبير روياها را در سال 1899 منتشر كرد كه اولين متن توضيحي دربارة اصول روانكاوي بود و فرويد اعلام كرد كه اين اصول، مبناي كارش مي باشد. فرويد در جايي گفت " تعبير روياها شاهراهي براي شناخت ناهشيار در حيات رواني است" (گي 1988).
به نظر مي رسد انتقاد بر روانكاوي، جزء لاينفكي از تاريخچه روانكاوي باشد. در نتيجه، انتقاد بر روانكاوي، تحولي در اين قرن به وجود آورده است. روانكاوي حس قدرتمندي را القاء كرده است. انتقادهاي منفي از اين تئوري، خصمانه است. اين تئوري به علت غير قابل بررسي بودن ماهيت گزارش تحليل و تأكيد بر علل جنسي در اختلالات رواني، مورد ترديد واقع مي شود (وبستر 1995).
ماجراي مشاجره مابين روانكاوي و رشته هاي همسايه، به اين خاطر است كه روانكاوي فاقد ساختاري شبيه به علوم طبيعي است. به عبارت ديگر، روانكاوي بسيار ذهني است. زيرا در روانكاوي، مفاهيم و اطلاعات غير قابل آزمايش است و داراي روشي سنتي مي باشد و در نتيجه، شايسته نيست به عنوان يك علم و يا تحليل معتبر مطرح شود. اين تهمت، هرج و مرج را در جوامع غربي افزايش داد. ما اعتقاد داريم كه ما بايد عيني باشيم. زيرا احساسات نمي تواند قابل اعتماد باشد و تئوري بدون شواهد معتبر اشتباه است. طرد روانكاوي از نظرعلمي بودن، باعث بر انگيختن چهار واكنش در جوامع غربي شده است (وبستر 1995). اولين واكنش، پذيرفتن غير علمي بودن روانكاوي است. دومين واكنش، پذيرفتن غير علمي بودن توصيف شخصيت در روانكاوي است ولي اين اصرار شديد، الزامي ندارد كه روانكاوي به صورت علمي باشد، زيرا مفاهيمي كه روانكاوي به وجود آورده است در روشهاي علوم طبيعي ناتوان هستند. سومين واكنش، اصرار شديدي است كه روانكاوي، در حقيقت يك علم با شواهد باليني معتبر است. و چهارمين واكنش كه در مورد آن بحث مي شود اين است كه مسئله تكيه بر روانكاوي ندارد، اما با يك مفهوم سحرآميز علمي و تجربي قابل حل است (وبستر 1995).
من معتقدم كه علوم راهي براي ادراك هستند و همچنين تنها يك رقيب براي اين ادراك وجود دارد كه آن هم عقايد شخصي است. روانكاوي يك علم است زيرا روانكاوي، كوششي براي درك روابط انساني و رفتار ها است. با اين وجود، ضوابط و شرايط در روانكاوي، در جهت درك و فهم تلاش مي كند. تجربيات انسان، مطابق با چارچوب تجربي نيست. مناقشات به اين دليل پايان يافت كه روانكاوي، به هر حال يك علم است. مردم علوم را با رياضي، آزمايشگاه تجربي و ميكروسكوپها پيوند داده اند. زماني كه بعضي از افراد به يك دانشمند فكر مي كنند تصوير آن دانشمند را با يك روپوش سفيد آزمايشگاهي كه با دقت به ميكروسكوپ نگاه مي كند مجسم مي كنند. اما اين دانشمند فقط براي تشخيص نمونه زير ميكروسكوپ تلاش كرده است. مانند يك زيست شناس كه تلاش مي كند وضعيت يك ويروس را درك كند. يك روان درمانگر هم تلاش مي كنند كه بيمارش را فقط در يك مسير متفاوت درك كند. روانكاوي به راستي يك علم است. زيرا روانكاوي، تلاشي براي درك دنياي پيراموني ما است- دنياي انسان.
نشانه هاي قطعي در خط زماني تاريخ روانكاوي وجود دارد. اولين نشانه، نقش زيگموند فرويد است (گي 1989). پيشينه روانكاوي با نام زيگموند فرويد مرتبط مي باشد كه به راحتي در قرن بيستم توانست به زودي در حرفه طبابت، در جايگاه مخصوص اعترافات در كليساهاي كاتوليك، در ادبيات و آثار باستاني يونان نمود پيدا كند. (گي 1989). اما رديابي اين ريشه هاي تاريخي به ابتكار فرويد، كار عادلانه اي نيست. مثلاً با مشاهده اصول اوليه پرنده هاي سنگين تر از هوا در طراحي هاي لئوناردو داوينچي، عادلانه نمي باشد كه اين موفقيت برادران رايت محسوب شود. اين يك يگانگي صريح در سهم فرويد در به وجود آوردن روانكاوي است. روانكاوي يك حركت هست. نه امتداد شيوه هاي كهن انساني (گي 1989).
دومين نشانه در تاريخچه روانكاوي در ريشه هاي علوم طبيعي است. روانكاوي تلاش كرد كه اختلالات عصبي هيستري، فوبي، وسواس و پارانويا را شناسايي كند (گي 1989). مبداء ديدگاه براي درمان با اصول روانكاوي، اساساً در علوم قرن نوزدهم به وجود آمده است. فرويد مسائل سلامت روان را مانند يك عصب شناس جمع آوري كرده است. فرويد مشكلات پزشكي سنتي را از جنبة تحقيقات مقدماتي جمع آوري نمود: آموزش و فهميدن. فرويد پي برد كه نشانه هاي اختلالات عصبي پيامهايي بوده اند كه در مسيرهاي ديگر نتوانسته اند ابراز شوند.
سومين نشانه، ابداع تحليل زماني است. وقتي فرويد تكنيك روانكاوي را بر اساس تمركز كردن بر شنيدن آن چه كه مردم درباره زندگيشان مي گويند، شروع كرد يك روش براي كاوش جهان دروني انسان و يك تئوري براي درك چيزي كه بايد در جهان دروني انسان پيدا شود به وجود آورد (گي 1989). تحليل زماني يك جزء قديمي روانكاوي است كه مبتني بر دانش انساني و عادتها است. يادآوري، تمركز و جلسات گفت و شنود طولاني براي نيل به درك تجربيات زندگي بيمار است. (گي 1989).
تحليل زماني وسيله اي است كه دنياي كشف نشده را آشكار مي كند. دنياي كشف نشده هنگامي كشف شد كه نيروهاي تأثير گذار، تفكر پيچيده و احساسات پيش از پايان جلسات يك ساعتة مكرر _كه در دورة طولاني مدت اجرا مي شد_ نمايان شد. اين رابطة تحليلي مابين تحليلگر و بيمار رابطة انتقالي خوانده مي شود. در يك مقالة معتبر كه در سال 1916 منتشر شده بود، فرويد به روانكاوان تازه كار هشدار داده بود " رابطة انتقالي ممكن است ظاهر شود اما رابطة انتقالي شما با مريض نبايد داراي عشق باشد"(گي 1989).
چهارمين نشانه، مشاجره مي باشد يا آنچه كه گي در مورد آن گفته است. تفكيك است كه با توسعة روانكاوي همراه شده است. بنا به عقيدة گي، جهان دروني انسان، مانند دنياي طبيعي بيروني است كه داراي ساختار است. تلاشگران اين رشته، جذب جنبه هاي مختلف ساختار جهان دروني شده بوده اند كه منجر به مشاجره بين فرويد، كارل يونگ، و آلفرد آدلر در سالهاي 1913- 1911 شد. يونگ، درماندگي نوروتيك فرويد را به خاطر تأييدكردن احساسات ديني و معنوي نكوهش كرد. آدلر استدلال كرد كه تأكيد فرويد بر عطش جنسي، محصولي از تجربيات خصوصي خود فرويد است. آنچه كه براي تاريخچه روانكاوي مهم است اين نيست كه مشاجره دربارة چه بوده است چون كه آنها نتوانسته اند در برگيرنده اين رشته باشند (گي 1989). آنچه اين تفكيكها نشان داده است اين است كه تغيير الگوها به راحتي انجام نمي شود چون حاصل فشارهاي شخصي عظيم، رقابتها و نمود تفكيك گر برنده ها و بازنده ها مي باشد. همة مجموعه ها بويژه رويدادهاي تاريخي مي تواند در ادامه دهي يا بازداري توسعة مطالب جديد اثر كند (گي 1989).
يك تعميم منفرد غالب، نشانه ها را در امتداد با خط زماني تاريخچة روانكاوي متصل كرده است. از ابتداي شروع روانكاوي، يك تغيير الگو تحميل شده است. تعارض اساسي در جهان دروني انسان متكي بر تنش ناشي از غرايز ارضاء نشده نيست. زيرا رابطه سازي در ارضاء يك نياز اساسي انسان، به اين سادگي نيست (گي 1989).
روانكاوي فرجامي متمايز در ايالات متحده نسبت به آنچه كه در اروپا بود گرفته است. در انگليس، فرانسه، آلمان و اتريش، در ابتدا بسياري از تحليلگران، روانكاوي را از رشته هاي ادبيات، فلسفه، حقوق و علوم طبيعي _به واسطة علاقه شان نسبت به چيزي كه دربارة روان انسان در تحليل زماني كشف مي شود_ بيرون كشيده بودند (شوارتز 1999). با اين وجود در ايالات متحده روانكاوي مانند يك جزيي از تكنيكهاي درماني به وسيله روانپزشكان و عصب شناسان گسترش يافت. در ايالات متحده، آموزشهاي پزشكي يك پيشنياز براي آموزش روانكاوي شده بود و روانكاوي، راهنماي تقسيمات تكنيكهاي روانپزشكي شده بود (شوارتز 1999). روانكاوي به وسيلة يك گروه از روانكاوان خلاق براي درمان موارد كثيري از اختلالات مهم رواني تطبيق داده شد. اين آشفتگي در محيطهاي سازماني بزرگ، مخالفتي متقابلي از سوي مشرق زمين بود (شوارتز 1999).
در سال 1890 ايالت نيويورك از حالت مراقبت گونه عبور كرد. بيماران رواني از نوانخانه ها بيرون برده شدند و در بيمارستانها تفكيك شدند جايي كه آنها واقعاً مي توانستند مراقبت و درمان شوند. اين عمل همچنين در مؤسسة آسيب شناختي ايالت نيويورك اثبات شد كه اولين مركز، براي پژوهشهاي روانپزشكي در ايالات متحده بود. (شوارتز 1999). حالت مراقبت گونه، شروع مرحلة پيشرفته اجرايي در روانپزشكي ايالات متحده را مشخص مي كند.
در سال 1983 انجمن مديران پزشكي نهادهاي آمريكايي براي بيماريهاي رواني از وير ميتچل كه به درمان با استراحت براي اختلالات رواني شهرت داشت دعوت نمود تا در پنجاهمين سالگرد سخنراني كند (شوارتز 1999). معالجه با استراحت ميتچل شامل يك برنامة تقويت بدني _تا هنگامي كه پزشك قادر به تأثير گذاري بر روي حالات هيجاني بيمار باشد_ مي باشد. رژيم غذايي لبني، توليد تدريجي غذاي مناسب، همچنين استراحت مطلق به اندازه اي كه بيمار تنها اجازه يابد چند دقيقه در روز بيدار بماند، ماساژ و تمرينات آهسته سرآغاز درمانهاي وي بودند. اين به درمان روان شناختي، براي يك دامنه از اختلالات شامل فوبي ها، وسواس نوروتيك، اختلالات اضطرابي، اسكيزوفرنيا و روانپريشي افسرده شيدايي منجر شد. بيورلي تاكر يك دوست فاميلي و همكار ميتچل گفته است: "بيمارانش به او گفته اند كه هيچ چيز مانند او نمي توانست در تجربه آزاد ذهنيشان كاوش كند و او صبورانه به آنها توضيح مي داد و در مقابل مشكلاتشان پيشنهاد مي داد" (شوارتز 1999).
روانكاوي داخل قرن بيست و يكم شد كه مسلماً در آن تنش بر قرن بيست و يكم غالب هست. تنش به علت تعارضات در ديدگاهها به وجود مي آيد. تنشي مداوم دربارة جايگاه روانكاوي در بين علوم وجود دارد. اين تنش مابين روانكاوي و روانپزشكي وجود دارد و همچنين تنش گسترده اي مابين اهميت زندگي عاطفي براي بهزيستي انسان و انكار آن در زندگي مردم وجود دارد (شوارتز 1999).
روانكاوي پتانسيلي براي جايگزيني تخيلات دربارة تعاملات انساني با دركي واقعي از نيازهاي وابستگي انسان است كه مثل ادراك در تحليل زماني است. من معتقدم كه روانكاوي براي اكتشاف تعارضات داخلي ما دربارة نيازهاي وابستگي ما استقلال مي يابد و به ما كمك مي كند كه فرصتي براي حل تعارضات آنها بيابيم. روانكاوي به ما ياد مي دهد كه تعاملات انساني جزء لاينفكي از رشد و تحول ما هستند. قصور براي جبران اين نيازهاي وابستگي، اثرات منفي پايدار در زندگي ما دارد. من فكر مي كنم تحليل زماني يك ابزار غير قابل تعويض براي درمان تعارضات دروني ناراحت كننده باشد. كاملاً صحيح است كه درون بيني علوم طبيعي، مركزي براي توليد دارو و فن آوري بود. اين درون بيني از روانكاوي براي بهزيستي عاطفي و به طور كلي براي بشريت تعيين كننده مي باشد.

+ نوشته شده در  ساعت   توسط مهدي امين جعفري 

داغ کن - کلوب دات کام